а празникот на Светиот великомаченик Георгиј - Ѓурѓовден, Митрополитот Повардарски г. Агатангел отслужи Света Божествена Литургија во храмот посветен на овој светител во валандовското село Пирава. На Литургијата сослужуваа повеќе свештеници од гевгелиското и кавадаречкото намесништво на епархијата.

На Литургијата присуствуваа голем број верници од Пирава и околните села кои традиционално го празнуваат Ѓурѓовден и како слава на селата во кои живеат.  Присутните верници се причестија со Светите Христови дарови, а по завршувањето на Литургијата беше осветен и празничен колач за здравје и спасение на верниците.

 

 

Светиот великомаченик Георгиј    

вој славен и победоносен светител беше роден во Кападокија од богати и благочестиви родители. Татко му пострада за Христа, а мајка му се пресели во Палестина. Кога порасна, Георгиј отиде во војска и во својата дваесетта година го стекна чинот трибун и како таков служеше при царот Диоклецијан. Кога овој цар започна страшно гонење на христијаните, Георгиј истапи пред него и одважно исповеда дека е христијанин. Царот го фрли во затвор, па нареди нозете да му ги стават во клади, а на градите да му положат тежок камен. Потоа нареди и го врзаа на тркало под кое имаше штици со големи клинци и така го вртеа додека целото тело не му се направи една голема рана. По ова го закопа во ров, така што надвор од земјата му беше само главата и го остави во ровот три дена и три ноќи. Потоа со помош на некој магионичар му даде да испие смртоносен отров. Но при сите овие маки Георгиј непрестајно Го молеше Бога и Бог веднаш го исцелуваше и на големо одушевување на народот, го спасуваше Својот маченик од смртта. Кога Св. Георгиј воскресна и еден мртовец, тогаш многумина ја примија верата во Христа. Меѓу овие беше и царевата жена Александра и главниот жрец Атанасиј, земјоделецот Гликериј, и Балериј, Донат и Терин. Најпосле царот ги осуди Свети Георгиј и својата жена Александра на смрт со меч. Блажената Александра издивна на губилиштето пред да ја убијат, а Свети Георгиј го убија во 303 година. Безбројни се чудата што се јавија на неговиот гроб. Многубројни се и неговите јавувања во сон и на јаве на многумина коишто го спомнуваат и ја бараат неговата помош до денешен ден. Сиот разгорен од љубов кон Господ Христос, Свети Георгиј без тешкотии остави сѐ заради својата љубов: чин, богатство, царски почести, пријатели и сиот свет. За оваа љубов Господ го награди со венец на невенлива слава на небото и на земјата и со живот вечен во Своето Царство. И го дарува со сила и власт да им помага на оние што го слават и призиваат неговото име во бедите и неволјите.

Митрополитот на Руската православна црква Иларион Алфејев, кој е задолжен за односите со другите цркви, во неделата во изјава за бугарското радио при посетата на рускиот патријарх Кирил на Софија, се понуди да посредува во спорот меѓу МПЦ-ОА и СПЦ со тоа што на МПЦ-ОА би и се дала некаква самостојност без изрично инсистирање на автокефалност. Дали ваквата опција е прифатлива за МПЦ-ОА, имајќи во предвид дека вакви идеи веќе се разгледуваа во претходниот период?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Ние веќе имаме добиено самостојност во 1958 година со одлука на Соборот на Српската православна црква и се до 1967 година кога е објавена автокефалноста на МПЦ сме биле самостојна црква. Не знам дали некој сега повторно би се вратил во самостојност. И Нишкиот договор нудеше такво слично решение што беше одбиено од Синодот на МПЦ. Јас не верувам дека некој би се вратил назад. Сепак, јас сега зборувам во мое име, а не во име на Синодот, но мислам дека повеќето архиереји го делат мислењето дека треба да си останеме автокефални и да го чекаме периодот кога ќе дојде време да не признаат како автокефална црква. А мислам дека се ближи и тој момент.

Какви ви се сега односите со СПЦ? Има ли некакви контакти?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Нема меѓуцрковни средби. Подолго време се замрзнати односите и немаме никакви контакти освен приватната комуникација на некои наши постари архиереји со некои архиереји од СПЦ со кои биле школски другари. Но, мислам дека и таму полека се менуваат работите и сите не размислуваат дека ние сме расколничка црква, како што официјално изјавуваат. Тие знаат дека народот ја поддржува црквата и дека народот е всушност црквата. Ако нема народ, нема ни црква. Јас во неделата служев во Валандово и таму гледам полна црква народ. И исполнета ми беше душата. Нашиот народ си ја сака својата црква. Иако по медиумите можеме да видиме текстови дека народот наводно бил разочаран од свештенството, од поповите, од владиците што се инсинуации што ги шират некои луѓе за да се создаде раздор наместо да се соединиме. Тие одат кон растурање и на она што нашите дедовци го создале.

Деновиве дел од јавноста токму вас ве обвини за создавање на поделби односно за атак врз опозицијата и отворена поддршка на владејачката партија. Дали ваквите ставови можат да придонесат за нови поделби на верниците бидејќи верниците се со различна партиска припадност?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Ниеден архиереј не е партиски определен, па се разбира не сум ни јас. Светиот архиерејски синод на една своја седница донесе одлука свештенството да не биде партиски определено токму затоа што ние како црква имаме верници од различни партии и не треба народот да го делиме на партиска основа. Во сите партии има верници, во сите партии има и добри и лоши. Јас не верувам дека е погрешно ако некој проговори или гледа со позитивни очи кон владејачката партија, бидејќи ние се раководиме според словото божјо, а апостолот Павле вели власта е дадена од бога и таа власт треба да се почитува. Ние секоја власт сме ја почитувале како црква. И СДСМ кога беше на власт ние немавме проблеми.

Но, последниот ваш настап многумина го протолкуваа како отворен атак врз опозицијата и ставање на страна на владејачката партија а не благонаклоно гледање кон неа?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Јас не ја нападнав опозицијата туку само кажав каква штета таа и направи на македонската црква и македонскиот народ, однонсно оние што се чувствуваат христијани верници. Затоа што за времето додека Љубчо Георгиевски беше премиер се донесе одлука да во училиштата до петто одделение се држи веронаука. Тогаш навистина се добро почна, јас бев брегалнички владика и се сеќавам дека во мојата епархија околу 80 отсто од дечињата и нивните родители ја прифатија. Но, дојде СДСМ на власт и го укина тоа. Ајде повторно нешто се направи, но г-динот Жерновски од ЛДП кој тогаш беше во коалиција со СДСМ ја оспори веронауката пред Уставниот суд и овој суд токму на неколку дена пред Велигден ја прекина веронауката. Потоа сетете се што се случуваше при обидот за изградба на црква во Скопје. Јас не знам зошто тоа го правеа и зошто уште го прават. Не нападнав никој туку кажав што ни направиле. Од луѓето што сега се на власт немаме никакви проблеми.

Од опозицијата ве обвинуваат дека власта ја купува вашата поддршка со проектите за изградба на цркви од буџетски пари, но и милионите евра кои ви ги исплаќа во процесот на денационализација. Голем дел од јавноста директно го поврзува црковниот врв со владејачката ВМРО-ДПМНЕ, а веројатно има некаква причина зошто е тоа така?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Па имотите, шумите, дуќаните што од страна на државата се одземени од црквата, тоа треба ли некој да го врати? Како на сите граѓани што се враќа. Која е таа блискост на архиерејите кога должност им е да ја спроведат таа денационализација. Не е вратено само на МПЦ-ОА туку и на ИВЗ и на многу други организации и граѓани. Државата не ми враќа на лично мене или на некој друг архиереј туку на црквите или епархиите чиј имот бил одземен.

МПЦ-ОА минатата година доби еднаш десет милиони евра од процесот на денационализација, а потоа во неколку наврати и други пари. За што се трошат овие пари?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: МПЦ како црква не добила ништо туку тоа се средства на црквите и манастирите поединечно, чии имоти биле одземани. Секоја црква си ги троши парите поединечно. Јас можам да кажам за мојата ешпархија дека имам добиено три милиони евра и тие пари се употребуваат за изградба и реновирање на конаци, цркви и сл. Тоа не се мои пари туку на црквите во епархијата.

Велите не сте ја нападнале опозицијата...

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Видете седум телевизии беа, сите седум различно дадоа. Никој не го пренесе целото мое излагање. Јас повикувам на единство. Ме разбирате? Тоа што се случи во Св. Димитрија да се случеше во некоја друга држава тоа ќе беше помпезно, ќе се радуваа сите, ќе речеа еве Бог се јавува повторно. Ние веднаш удривме против чудото, против црквата... Срамота е тоа што се пишуваше. Јас повикав на едно единство бидејќи Бог можеби ни дава знак да се покаеме. Бидејќи до вчера живеевме атеистички, го напаѓавме Христа, се срамевме да кажеме дека сме Христијани, не смееше свештеник во мантија на улица да излезе... Јас сум сигурен дека најголем дел од граѓаните, без оглед позиција-опозиција, не ги поддржува овие напади врз црквата. Македонскиот народ во срцето и душата го носи Христа. Затоа е сочувана и државата и црквата со векови и кога било најтешко. И тие денес што плукаат по црквата, нивните родители се религиозни луѓе, да знаете.

Значи, тврдите дека и вие и МПЦ-ОА сте подеднакво блиски и со премиерот  Никола Груевски и со лидерот на опозицијата Бранко Црвенковски?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Да, да. Е сега може некој ми е посимпатичен како личност, како креативец итн. Но, како луѓе ниту едниот ми направил нешто ниту другиот. Ниту едниот ми помогнал во животот ниту другиот. Се сам сум се борел. Јас имам три народни црковни кујни и секој ден хранам 500 души. Ниту сум отишол кај Груевски ниту кај Црвенковски. Има добри луѓе кои помагаат да обезбедиме еден оброк за оние на кои најмногу им треба.    

Но, да се вратиме на чудото во црквата СВ. Димитрија. И вие а и некои други свештеници откако почна измивањето на фреските веднаш побрзавте да посочите дека е тоа знак за народот да се покае. Зошто не го прочитавте измивањето како знак и до свештениците да се покајат?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Видете, во тој народ и свештенството треба да се покае. Што мислите, ние сме светители? Па, и во нас тече крв. Само Бог е без грев. И јас грешам, можеби и повеќе од вас. Тоа важи за сите.

Кога сме кај грешките на свештенството, неколку години постојано се пишува за луксузниот возен парк на архиерејите, кои се возат во мерцедеси додека народот тоне во сиромаштија. Нели мислите дека владиките треба да внимаваат малку во овој дел? Се разбира никој не бара да се возат во фиќо, но не мора и во автомобили кои бодат очи?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Мислам дека и тие обвинувања се неоправдани. Јас кога станав Брегалнички владика, таму имаше една Лада што постојано се расипуваше и јас морав на сред пат да застанувам и да ја поправам. Но, има добронамерни луѓе кои дојдоа и ми кажаа дека тоа не личи така и рекоа дека ќе ми купат кола. И навистина ја купија колата- Ауди, Таа кола не е моја туку подарок за Епархијата. Јас си заминав од таму, а колата си остана на Епархијата. Кога дојдов во Повардарската епархија пак го имав проблемот со возилото и со штедење, на кредит купивме возило.

Во наредните неколку месеци треба да се изберат нови владици во Синодот на МПЦ-ОА. Дали се потребни нови владици со оглед на тоа што нема слободни епархии и дали и овој избор повторно ќе се претвори во борба меѓу повлијателните архиереји за превласт во Синодот?

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Секогаш има потреба од нови владики иако е точно дека нема празни епархии. Но, не мора да има епархии. Има цркви што имаат викарни владици, помошници на митрополитите. Е сега ние сме мала црква и немаме многу финансиски можности и можеби тоа ќе биде проблем.

Едно време црквата имаше иницијатива за прогласување на маченици на загинатите кај Вејце. Што се случи со иницијативата и како го коментирате она што се случи пред неколку дена кога загинатите беа буквално заборавени иако тие го дадоа животот за татковината и тоа пред само 11 години?   

Митрополит АГАТАНГЕЛ: Бог да ги прости сите што загинаа на браникот на нашата татковина. Тие никогаш нема да бидат заборавени од МПЦ-ОА бидејќи во секоја парохиска црква постојат списоци на упокоени за време на војната и ние секоја недела, секој празник кога богослужиме света литургија се молиме за упокојување на душите на тие наши браќа што ги положија животите за Македонија. Што се однесува до прогласувањето за светители, тоа беше иницијатива од група граѓани кои веројатно не ги познаваат доволно каноните. Но, МПЦ никогаш нема да ги заборави овие јунаци.

• Беседа на Митрополитот Повардарски г. Агатангел за празникот
• Беседа на Митрополитот Повардарски г. Агатангел по повод ракополлагањето
  

Во втората недела по Пaсха, Митрополитот Повардарски г. Агатангел отслужи Света Божествена Литургија во храмот „Св. вмч. Димитриј“ во Валандово. На Литургијата, Митрополитот Агатангел благоволи и го ракоположи во свештеник, досегашниот ѓакон Мишо Тодоров од Велес. По завршувањето на Литургијата, Митрополитот заедно со свештениците и верниот народ се упатија во новата градска капела, каде што се изврши чинот на осветување на капелата.

  

  

  

На втората недела по Пасха, посветена на Светиот апостол Тома, Митрополитот Повардарски г. Агатангел отслужи Света Божествена Литургија во црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во кавадаречкото село Ваташа. На Литугијата сослужуваа повеќе свештенослужители од кавадаречкото епархиско намесништво, а молитвено присуствуваа голем број на верници.

На Литургијата, Митрополитот Агатангел проповедаше за блаженото неверие на апостолот Тома, за тоа како тој не поверувал во Восресението на Исус Христос, но откако Господ му се јавил и му ги покажал раните од клинците дури тогаш тој поверувал. Но и покрај блаженото неверие на апостолот Тома, тој отишол во Индија да шири Словото Божјо и ја основал Индиската Црква. 

Балаклија, односно Источeн Петок е денот што духовно го обединува градот Велес и неговите жители. Овој ден се прославува како слава на градот Велес, при што центарот на празнувањето е манастирскиот комплекс „Св. Димитриј“ и околните цркви „Св. Петка“ и „Св. Никола“.

И оваа како и сите години наназад, Велешани масовно ги посетија овие три христијански храмови. На овој ден, Митрополитот Повардарски Агатангел, во манастирот „Св. Димитрија“, во сослужение со свештенството од велешкото намесништво, отслужи Света Божествена Литургија, а во предвечерјето на празникот чиноначалствуваше со Вечерната Богослужба.

Манастир св. вмч. Димитриј 

анастирот „Св. Вмч. Димитрија“ се наоѓа во самиот агол на реките Тополка и Вардар. Над манастирот сè уште стојат урнатините од стариот пеонски град Вила Зора. Манастирот е изграден за верските потреби на населението од Стар Велес, кој можеби тогаш служел како градска црква. Во секој случај постанокот на манастирот датира од постаро време, за кое ни сведочат извесни историски податоци, запишани од повеќе патеписци, историчари, археолози и раскажувања на постари луѓе. Но, како и да е, предност за постанокот на манастирот му се дава на средновековието. Судејќи по архитектурата на манастирот изгледа дека тој потекнува од времето кога Македонија се наоѓала под српска власт во XIV век. Се претпоставува дека во овој период манастирот бил само обновен и зголемен, а не и одново изграден. Но манастирската црква главно останала во ист стил како што бил првобитниот храм, што се гледа од еднокорабната базилика, вообличена во крст. Денешната манастирска црква спаѓа меѓу храмовите со еднокорабни постави.

Од жестоките гранатирања на турската артилерија во 1385 г., на утврдениот град Велес, манастирот „Св. вмч. Димитриј“ бил затрупан и целосно заборавен неколку векови.

Откривањето и откопувањето на манастирот било во 1855 г. и се случило на следниов начин. На околу стотина метри од манастирот на десниот брег од р. Вардар постоела воденица во која што работел дедо Петре Здравев. Тој преку ноќта кога спиел имал видение: му се јавувал св. вмч. Димитриј, кој му велел да отиде кај градските првенци и да им каже оти на сон светителот му се јавил и барал да се откопа затрупаниот манастир. Така во 1855 г. бил раскопан полуразрушениот храм а потоа доѕидан и реконструиран, а со покривот го добива својот денешен изглед.

Основата на манастирот „Св. вмч. Димитриј“ почива на четвороаголна основа со триаголна апсида. Црквата е од средна големина. Ѕидовите се дебели околу 0,75 метри. Внатрешноста е поделена на три нееднакви големини - делови. На западната страна, над главниот влез се издигнува т. е. наоѓа камбанарија која што е изградена на основа на квадрат и висока е околу 11 метри. Храмот има три влеза од кои двата се на северната страна, а третиот е на западната страна. Над северните врати се наоѓа фреска на Св. вмч. Димитриј насликана врз постара фреска на Св. Богородица. Над олтарот е триаголна асиметрична апсида со еден мал прозор на средина. Манастирската црква е многу темна. Има два мали прозори на северниот ѕид.

Оваа градба главно е ѕидана со бигор и цигли кои што наизменично се редени, а помеѓу нив има дебел слој на малтер. Јужниот ѕид е ѕидан од груб камен.

Внатрешноста на црквата е поделена на многу правоаголни полиња кои што се исполнети со фрески. Овој живопис претставува чекор назад во црковната ликовна уметност затоа што боите се едноставни, груби, со големи контрасти. Скоро на секоја фреска на нејзиното дно е напишан нејзиниот дарител. Во најгорниот дел на живописот е животот на Господ Исус Христос кој почнува со Благовештение а завршува со Воскресението. Во другите редови се наоѓаат фрески со ликовите на: светители, пророци, апостоли и маченици. Олтарот е преграден со дрвен иконостас, има две врати и тоа северната странична и царските двери. Последнава е изработена во 1872 г. и има   убав дрворез. На дрвените икони кои се распоредени на иконостасот е прилепен дебел картон на кои со мрсни бои се изработени икони. Покрај фреската на Св. Гаврил Лесновски се и ликовите на преподобниот Арсениј и Св. Стефан“.

Во дворот на манастирот има повеќе објекти со различна намена. Манастирот поседува конак. Во дворот на манастирот има чешма со питка вода која извира некаде од ридот Голик.

Улогата на манастирот од самата негова појава, во животот на Велес била голема, без оглед дали со него раководеле монаси или пак, мирско настојателство. Во однос на економската положба на градот, манастирот „Св. вмч. Димитриј“ секогаш со своите финансиски можности му помагал на населението. Во XIX век само за издржување на градските училишта манастирот годишно донирал по 30.000 гроша, а пак на султанот му плаќал по 50 лири. Поседувал плодна земја која се обработувала. Се сееле житни култури, афион, памук. Имал лозови насади и овоштарник. Манастирот имал и свои воденици на реките Вардар, Топлока и Бабуна. Исто така манастирот поседувал и голем богат сточен фонд (овци и кози). Во XIX век во дворот на манастирот се организирал традиционален панаѓур. Денес славата на манастирот „Св. вмч. Димитриј“ е на денот на светителот на кој е посветен, а манастирот најмногу е посетен на Источен петок (Балаклија), првиот петок по Велигден, затоа што првично манастирот бил посветен на Животворниот Извор (Источник) на Пресвета Богородица. На порталната фреска, над влезот од храмот, се оставени двете фрески како две половини, една врз друга, (од св. Димитриј и од пресв. Богородица) за да се гледа дека овој манастир првично бил посветен на Пресвета Богородица, па дури подоцна е посветен на свети Димитриј. И денес на овој ден, верниците од Велес и Велешко во огромен број го посетуваат манастирот.

Источен Петок – Балаклија

(Се слави во првиот петок по Велигден) 

о Цариград во V век, во близина на таканаречената „Златна Порта“ постоело место полно со кипариси и чинари, уште одамна посветено на Пресвета Богородица. Во шумичката постоел извор, исто така одамна познат како источник на чуда. Со текот на времето местото обраснало со грмушки, а водата исчезнала во калта. Само влажноста на земјиштето навестувала дека постои извор.

Еднаш војникот Лав Маркел минувајќи низ тоа место наишол на беспомошен патник, слеп човек кој го загубил патот и не можел да се снајде. Лав му помогнал да се врати на патеката, и го одвел човекот, ослабен заради истоштеноста, под сенка да се одмори, а тој, пак, тргнал во потрага по вода за слепиот. Одеднаш слушнал глас кој му велел: „Лав, не барај вода некаде далеку. Таа е тука, блиску“. Лав, вчудовиден од таинствениот глас, почнал да бара наоколу, но вода не можел да најде. Додека стоел така, натажен и замислен, истиот глас повторно му се обратил: „Цару Лав! Појди во сенката на шумичката, нацрпи од водата што ќе ја најдеш таму и подај му од неа на жедниот. Стави му врз очите од калта во изворот. Тогаш ќе узнаеш Која сум Јас, Која е Таа што толку долго време го благословува ова место. Набргу ќе ти помогнам да подигнеш тука црква со Моето име и на сите што ќе притекнат овде и со вера ќе Ме повикаат ќе им бидат услишани молитвите и потполно ќе се исцелат од нивните болести“.

Лав поитал кон назначеното место, зел кал од изворот и ја ставил врз очите на слепиот, давајќи му и вода да се напие, и на овој веднаш му се вратил видот. Без водач тој пристигнал во Цариград, славејќи ја благодатта на Пресветата. Овој настан се случи за време на царот Маркијан (391-457).

Царот Маркијан го наследил Лав Маркел (457-473). Тој го запамтил јавувањето на Пресветата и наредил изворот да се исчисти од тињата; изградиле насип за да се оддели овој од другите извори во близината, а водата ја затвориле во голем тркалезен камен базен, над кој изградиле црква посветена на Пресвета Богородица.

Царот Лав го нарекол изворот „Животодавен Извор“, зашто таму била објавена чудотворната благодат на Пресветата.

Стотина години по Маркијан, владеел царот Јустинијан Велики (527-565), човек длабоко посветен на православната вера. Многу време тој страдал од водена болест, не наоѓајќи помош кај лекарите и сметајќи се себеси веќе за осуден на смрт. Еднаш на полноќ тој слушнал глас: „Ти, цару, нема да оздравиш сè додека не се напиеш од Мојот извор“. Царот не знаел за кој извор му зборувал гласот, та паднал во очајание. Тогаш, дента, Богородица му се јавила велејќи му: „Стани, цару, појди до Мојот извор и напиј се од него, па ќе бидеш здрав како порано“. Болниот ја послушал Пресветата Владичица. Го нашол изворот, се напил од неговата вода и наскоро му се повратило здравјето. Во близина на црквата изградена од Лав, благодарниот цар подигнал нова велелепна црква, каде што подоцна бил основан голем манастир.

Во петнаесеттиот век царскиот град паднал во рацете на муслиманите. Прочуената црква на Животодавниот Извор била уништена, а градежниот материјал бил употребен за изградба на џамија на султанот Бајазит. Местото каде што порано стоела црквата било покриено со земја и кршен камен, така што и од самите нејзини темели немало трага. Прекрасната околина била претворена во муслимански гробишта. Турската стража, поставена при урнатините на црквата, им забранувала на христијаните не само да се собираат на тоа место, туку дури и да пријдат таму.

Со текот на времето забраната станала не толку строга и на христијаните им било дозволено да направат малечка црква на тоа место. Но, во 1821 г., и таа била урната, а самиот извор бил затрупан. И повторно христијаните ги расчистиле урнатините, го откопале изворот и повторно црпеле вода од него. Дури и при овие остатоци од некогашното величествено свето здание, Пресветата, како и порано, со Својата благодат им помагала на оние што притекнувале при Неа. Подоцна, меѓу скршените парчиња кај еден од прозорите била пронајдена, веќе полураспадната од времето и влагата, плоча на која биле запишани 10 чуда што се случиле при Животодавниот Извор меѓу 1824 и 1829 година.

За време на владеењето на султанот Махмуд, православните добиле малку слобода за извршување на богослужбите. Тие го искористиле ова да подигнат, по трет пат, црква над Животодавниот Извор. Во 1835 г., со големо велелепие, Вселенскиот патријарх Константин, во сослужение со 20 епископи и во присуство на мноштво верници, ја осветил црквата којашто и до ден денес стои. Во близина била изградена болница и прифатилиште за сиромашни. Дури и муслиманите зборуваат со голема почит за Животодавниот Извор, како и за Богородица, Која преку него ја излева Својата благодатна моќ. „Голема меѓу жените Света Марија“, вака тие зборуваат за Пресветата Дева. Водата од Животодавниот Извор ја нарекуваат „вода на Светата Марија“.